Depressie vs. Geluk

Depressie vs. Geluk

Depressie vs. gelukDepressie en geluk, twee begrippen die eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen, net als haat en liefde. Afgelopen zaterdag had ik weer een hele mooie lesdag op de academie (voor mediumschap). De eerste oefening was geïnspireerd spreken.

Zoals jullie weten schrijf ik voor Toutes La Vie elke zaterdag een geïnspireerd stuk. Voor de mensen die niet precies weten wat dit inhoud, leg ik het graag nog even uit. Bij geïnspireerd spreken of geïnspireerd schrijven vraagt een medium de spirituele wereld om te helpen een boodschap door te geven. Zij geven dan de inspiratie om bepaalde zaken aan te houden om daarmee de mensen die luisteren of lezen te inspireren in hun leven.

Afgelopen zaterdag was het dus tijd om het spreken te oefenen en voorafgaande kreeg je jouw onderwerp, zodat je op het moment dat degene voor je aan het spreken was, jij alvast in de power kunt komen (ook zo een mooie term, wat beschrijft dat een medium de energie verhoogt om contact te maken met de spirituele wereld) en alvast een aantal onderdelen naar boven kunt laten komen en daarna daar over geïnspireerd kunt spreken.

Mijn onderwerp was depressie & geluk. Mooi, dacht ik. Daar kan ik vanuit mijn eigen ervaring over spreken en met hulp van de spirituele wereld gaat dit een prachtig pakkend verhaal worden. Ik bereid mij voor en merk dat al mijn vrolijkheid verdwijnt en ik de tranen op voel komen. Oh nee toch? Niet nu! De afgelopen dagen heb ik al een rare hese stem, maar geen keelpijn. Van binnen voelde ik al aankomen dat er weer en emotionele uitbarsting aan ging komen, maar toen ik zaterdagmorgen opstond was ik mij er niet van bewust dat dit tijdens de les zou gebeuren! Die paar minuten voordat ik opging dacht ik bij mezelf, wat zal ik doen? Even naar de wc gaan en het er allemaal uit huilen? Of gewoon voor de groep gaan staan met tranen in mijn ogen?

“Raphaëlle, jij bent aan de beurt.”. En hoppa, voordat ik van mijn stoel op kom barst ik in tranen uit en kan ik niet meer stoppen. Het werd dus de laatste optie. Ik vertelde mijn publiek wat mijn onderwerp was en dat ik hen graag mijn eigen verhaal vertel. Ook al gaat geïnspireerd spreken niet over jou, dit is wat er nu moet gebeuren en mijn verhaal vertel ik met veel tranen.

Ik was mij er niet van bewust dat het zo diep zat! Ik vertel hen over het moment dat ik overspannen raakte en hoe ik mij voelde. Depressief, dat was het eigenlijk wel, maar ook niet helemaal, want tijdens deze periode wist ik dat als ik goed in mijn vel zou zitten en weer energie zou hebben ik niet depressief zou zijn. De dokter schreef mij gelukkig ook geen medicijnen voor, want ik wist dat ik dit zelf moest en kon doen! Ik vertelde hoe ik mij voelde, welke belemmeringen ik had (alleen maar trillend en huilend op de bank zitten, niet meer kunnen autorijden, alles was mij teveel). Eigenlijk best deprimerend als ik er op terug kijk.

Mijn overspannenheid is mij ongeveer twee jaar geleden overkomen. Hoewel anderen het aan zagen komen en mij waarschuwde, kwam het voor mij als een verrassing. En wat voor een! Eentje die, ook al wist ik dat op dat moment niet, mijn hele leven omgooide.

Zoals jullie misschien wel eerder hebben gelezen zag en zie ik deze periode als een vaas. Een vaas die vol zit met zwart water en waar niet meer doorheen gekeken kan worden! Een vaas vol emoties, gedachten, gebeurtenissen die allemaal de aandacht en tijd verdien(d)en die ik ze nooit heb gegeven en waardoor die vaas zo vol liep dat ik overspannen raakte en niets anders kon dan mijn leven veranderen, want ik wist immers ook hoe het geluk kon voelen! Mijn leven door gaan zonder geluk? Echt niet! Er was werk aan de winkel!

Ik ging niet te veel in op de gebeurtenissen ui t mijn leven en dat doe ik nu ook niet. Waarom niet? Ik wil je namelijk meenemen in mijn gevoel en dat kan niet in één of twee alinea’s. Daarom kwam ik vorige week met het idee om een boek over mijn leven te schrijven.

Wel ging ik in mijn spreken door op het moment dat ik na ongeveer een half jaar weer aan het werk ging en daarna weer keihard terug viel. Ik was goed bezig met het een en ander opruimen, maar eigenlijk ging ik net zo hard weer verder in mijn oude en bekende denk patroon. Dat was niet de oplossing en ik moest dit gevoel nogmaals ervaren om er voor te zorgen dat ik vanuit mijn gevoel ging (en ga) leven en ik mijn denkwijze over mijzelf en de wereld compleet moest veranderen.

In mijn spreek moment vertel ik over mijn tweede overspannenheid en de 100 Happy Days. Dit is een project waarbij je 100 dagen een foto maakt van iets waar je heel erg gelukkig van werd die dag. Ongeveer 70% van de mensen die hier aan begonnen haakte af en ik besloot dat dat mij niet zou gebeuren! Dit ging ik volmaken en het is mij gelukt! Om eerlijk te zijn voelde ik dat geluk 80 van de 100 foto’s niet, maar ik wist diep van binnen dat als ik weer goed in mijn vel zou zitten ik dit wel zou voelen. Voor mij was dit project dus een challenge om mij niet slechter te gaan voelen en mijn visie op geluk te houden, ook al voelde ik dat soms niet direct van binnen. Mijn gedachten wisten dat mijn gevoel hier van hield en dat was op dat moment voldoende. Als ik nu terug kijk op die 100 foto’s kan ik er alleen maar van genieten! Prachtig toch? Dit keer hadden mijn gedachten gelijk!

Waar kwam die emotionele uitbarsting dan afgelopen zaterdag vandaan? Tijdens mijn spreken vertelde ik  dat ik nog een klein stukje uit die vaas te verwerken en aan te passen heb. Ik stond daar voor 10 mensen huilend mijn verhaal te doen en het interesseerde mij helemaal niks wat zij daar van vonden! Ik bleef bij mijzelf, bij mijn gevoel. Ook al kwam de emotie uit mijn tenen, het voelde fantastisch om het geluk van binnen te voelen en deze niet bij de goedkeuring van anderen te zoeken. Daar lag mijn uitbarsting!

Gelukkig heb ik een hele lieve leraar (zijn ze allebei) die mij nog even verder hielp in dat psychologie stukje. Hij legt zijn hand tussen mijn schouderbladen en ik krijg het bloedheet! Pure energie stroomt er door mijn lijf en hij kijkt samen met mij waar deze emotie vandaan komt en hoe wij dit op kunnen lossen, zodat dat stukje uit de vaas ook weer helder kan worden. Hoppa, daar komt er weer een golf van tranen. Ook al sta ik daar mijn verhaal te vertellen en interesseert het mij niks wat een ander van mij vind, toch blijf ik dat belangrijk vinden. Er is een stemmetje in mijn hoofd die zegt: “Kijk jezelf daar nou staan!”. Bah! Waarom luister ik naar dat stemmetje? Mijn leraar begeleidt mij terug naar de liefde in mijzelf. Door zijn sturing zorg ik er voor dat die liefde overheerst en dat het stemmetje van binnen overspoelt wordt met liefde, zodat zij niks meer hoeft te zeggen! Prachtig!

Gisteren heb ik mij erg belabberd gevoeld en heb ik er aan toe gegeven. Ik ben in de emotie gegaan en ben stap voor stap het ‘op gaan lossen’. Mijn stem klinkt vandaag weer normaal en ik voel mij een stuk beter! Ik ben er nog niet helemaal, want je kunt niet verwachten dat die stem die al jaren zo tegen mij praat ineens verdwenen is, maar telkens als ik haar hoor, vul ik mijn hart met liefde en geef ik haar hier een overdosis van, tot het moment dat zij in liefde leeft, net als de rest van mij!

Mijn depressieve periode zie ik als een geluk! Wat een cadeau dat dit mij is overkomen en ik er met de volle 100% in mee ben gegaan en mijn oude stukjes uit het verleden op mag lossen en mijn denkwijze aan het veranderen ben! Een waar cadeau wat ik eenieder van jullie gun! Herken je hier dingen uit? Dan adviseer ik je, spring in het diepe en zorg er voor dat er iemand bij je is die je de reddingsboei kan toegooien als het nodig is! Kom uit dat zwarte water en geniet van het geluk! Je verdient het om gelukkig te zijn!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *