Doodlopende weg

Doodlopende weg

Lieve mensen, het is alweer een tijdje geleden dat ik een stuk geschreven heb en dat heeft meerdere redenen. Het ging een tijd niet zo goed met mij. Vorig jaar mei merkte ik dat het qua gezondheid de verkeerde kant op ging. Ik was erg moe, merkte dat ik snel emotioneel was en had het gevoel dat ik het allemaal niet meer bij kon benen. De burn-out was in aantocht.

 

IN STILTE

Ik ben in stilte gaan zitten en heb mijzelf de vraag gesteld: waarom gebeurd mij dit steeds weer? Het antwoord was dat ik te veel bezig ben met andere mensen, het hen naar de zin maken en daarbij mijzelf wegcijferen. Niet zo slim. Waar komt dit dan vandaan? Ook daar kreeg ik het antwoord op en ik wist dit komt vanuit mijn jeugd. Zonder al te veel op de details in te gaan, wist ik dus waar het aan lag, maar ik had ook helder voor mijzelf dat ik, om de verandering in gang te zetten, hulp nodig had. Het weten waar het vandaan komt is stap 1, maar soms heb je gewoon even iemand nodig om je te helpen weer nieuwe inzichten te krijgen en het probleem bij de wortels aan te pakken!

 

Ik maakte een afspraak bij de huisarts en kreeg een doorverwijzing. Eerst naar de praktijkondersteuner, maar al snel merkten wij, ik had meer hulp nodig en ik werd doorgestuurd naar de psycholoog. De dag nadat ik bij de dokter was geweest stortte ik in. Op weg naar mijn werk kreeg ik een paniekaanval (zo bleek later). Ik had last van hartkloppingen, het werd mij tijdens het rijden zwart voor de ogen en ik voelde dat ik bijna flauw zou gaan vallen. Oke Raph, focus, je bent er bijna, raampje naar beneden en rustig ademhalen. Adem in… en adem uit. Je kunt dit, je bent bijna in Amsterdam en daar kun je even rustig stiltaan.  Ik nam voor mijzelf de beslissing, dit gaat zo niet langer, ik ben op en ik heb rust nodig! Blijkbaar had ik deze ervaring eerst nodig om voor mijzelf te kiezen. Ik melde mij ziek en ben naar huis gegaan.

 

GUESS WHO IS ALMOST BACK

Inmiddels zijn we een paar maanden verder, heb ik heeeeeel erg aan mijzelf gewerkt en gaat het weer goed met mij. Ik ben er nog niet helemaal, maar de zin in het leven is terug en ik ben weer aan het werk. Eindelijk heb ik de stap genomen en ben ik 100% voor mijzelf aan het werk als medium & gelukscoach. Fantastisch vind ik het en wat is het heerlijk om mensen te mogen helpen, op welke manier dan ook. Een consult waarbij ik voor even hem/haar weer mag herenigen met overleden dierbaren of juist inzicht mag geven in hun leven. Ook ben ik als coach aan het werk en noem ik mijzelf gelukscoach. Mensen leren bewuster en vanuit hun hart te leven! Geweldig om te mogen doen!

 

JULLIE HADDEN HET NIET BETER KUNNEN DOEN

Dingen gebeuren niet voor niets in je leven. Naar mijn idee heeft het altijd een reden, ook al weet je op dat moment niet wat die reden is. Mijn werk heeft tijdens mijn ziek zijn enorm vervelend gedaan. Zo vervelend dat ik de stap heb genomen om op te zeggen. Geen recht op ook maar iets, maar eindelijk de vrijheid om in alle rust aan mijzelf te werken en weer beter te worden. Op dat moment vond ik het enorm oneerlijk. Zij gaan bijna wel onmenselijk met mij om en ik blijf achter met niks. Inmiddels kijk ik daar anders naar. Ik ben zo dankbaar dat zij zo onmenselijk tegen mij hebben gedaan! Eindelijk was ik sterk genoeg om voor mijzelf te kiezen. In mijn gezondheid, maar nu ook in mijn werk. Ik volg mijn hart en dat is wat ik iedereen aan kan raden om te doen!

 

OP DE FIETS

Zoals ik al zei, het gaat steeds beter. Ik ben op dit moment 3 dagen per week aan het werk en de rest van de dagen ben ik in huis bezig en doe ik leuke dingen. Ik heb het bewegen weer opgepakt en kom net terug van 45 minuten fietsen in de buitenlucht! Het zonnetje scheen, dus ik dacht: hop die fiets op en het prachtige IJsselstein op de fiets verkennen. Tijdens mijn ontdekkingstocht ben ik tot 3 keer aan toe op het einde van het fietspad terecht gekomen en ik moest enorm lachen om mijzelf. Dit is wat er gebeurd als je niet oplet (dus 3 keer niet het bordje gezien) en maar lukraak doorgaat. Dan komt er een moment dat je niet verder kunt. En wat doe je dan? Je stopt, draait om en met nieuwe kracht (voor mij dit keer in de benen) ga je op zoek naar welke weg je wel kunt volgen. De weg lijkt soms doodlopend, maar weet dat je altijd terugkomt op jouw pad. Alleen soms is het even zoeken ;).

 

 



4 thoughts on “Doodlopende weg”

  • Hoi Raphaella! Wat een mooi en herkenbaar stukje tekst! Fijn dat het de goede kant opgaat met je. Ik deed vroeger na een werkdag in Amsterdam een fiets-rondje Achterveld in IJsselstein, heel mooi al die boerderijen en weilanden. Nu doe ik alles met de fiets, in Almere, omdat ik sinds mijn burn-out gestopt ben met autorijden. Hoop dat ik dat weer een keer durf op te pakken….mijn werkgever heeft mij wel netjes behandeld, dat scheelt wel met het verwerken van de pijn omdat je zoveel kwijtraakt, naast je werk, en je zelfvertrouwen, ook de vanzelsprekende contacten, waar je, blijkt laterer, gelukkig een klein aantal van over houdt. De echte vrienden. Je kunt er veel van leren, van zo’n periode, als je wilt tenminste. Harde lessen, maar ook wijze! Ik ben nog niet zo ver dat ik zeg, ik had het niet willen missen, maar ben wel tevreden met mijn leven nu.

    • Hi Marja,
      Bedankt voor je reactie. Wat leuk dat jij ook fietste in IJsselstein! Ik neem je tip mee! Wat jammer dat je met autorijden gestopt bent zeg! Ik hoop dat je het vertrouwen weer terug kunt vinden om achter het stuur te gaan zitten! Fijn dat jij een andere ervaring hebt gehad met jouw werkgever! Inderdaad, het is altijd een grote les, als je bereid bent om die te volgen! Heel veel succes en vertrouwen gewenst lieve Marja! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *