Het begin van mijn spirituele avontuur

Het begin van mijn spirituele avontuur

Begin

Aangezien ik nogal open ben over mijn spirituele ontwikkeling krijg ik de laatste tijd vaak de vraag: “Hoelang heb je dit al?” of “Mediumschap, dan kun je toch gewoon, dat hoef je toch niet te leren?”. Eigenlijk sta ik er mijn hele leven al voor open, maar ben ik er nooit zo mee bezig geweest en dacht eigenlijk altijd dat iedereen wel dingen zag, voelde of wist. Maar inmiddels weet ik dat dat niet zo is. En inderdaad, je kunt het, maar je moet wel de juiste handvatten hebben om er mee verder te komen en er goed in te worden!

Waarschijnlijk zie ik van kleins af aan al kleuren en voel ik goed aan hoe het met iemand gaat of wat voor een type persoon iemand is. Ik weet nog goed dat ik volgens mij een jaar of 9 was en in bad lag en allemaal mooie kleuren op het plafond zag! Dus ik vroeg aan mijn zus: ‘Zie jij ook van die kleuren?’. Het antwoord was nee. Huh?

Zojuist ben ik verder gegaan met de grote schoonmaak en kwam een dagboekje tegen uit 2003, ik was net 16 jaar en druk bezig met mijn spiritualiteit. Mijn moeder nam mij overal mee naartoe en in mijn dagboekje stond geschreven:

Ik durf het tegen niemand te zeggen, maar toen ik gisteravond in bed lag zag ik iemand in mijn kamer staan, net zoals een zwarte vlek en toen in mijn ogen dicht deed zag ik een groot groen oog en hoorde ik iemand zeggen “I’ll be watching you”.

Toen ik het las dacht ik bij mezelf, ohhh ja, dat weet ik nog. Pfff, dat ik niet bang was! Als je het zo leest zou je toch denken dat het angstaanjagend moest zijn geweest? Maar gelukkig herinner ik me nog dat het mij een liefdevol gevoel gaf.

Mijn moeder vertelde mij dat we een keer ergens in het buitenland waren en dat ik de weg wist, terwijl we nog nooit daar waren geweest.

In die periode gebeurde er veel bij ons in huis op energie gebied. Lampen gingen aan en uit, beeldjes vielen van de plank af en hoe vaak ik ze weer terug plaatste, steeds dezelfde vielen op de grond. Ik weet nog goed dat, ondanks het zwarte mij niet bang maakte, ik het toch allemaal wel erg eng vond! Iemand vertelde mij toen: “Probeer je er maar voor af te sluiten en stuur ze maar weg. Het is jouw tijd nog niet. Ga maar lekker je leven leven en het komt vanzelf weer op je pad!”. En daar had ze gelijk in!

Toen mijn vader (dit jaar alweer 10 jaar geleden) overleed kwam het weer terug. Ik zag veel kleuren, voelde hem bij me, zag zijn contour wel eens op de muur of op het plafond. Het gaf me een fijn gevoel te weten dat hij nog bij me was en nog steeds is.

Vroeger dacht ik al na over ‘later als ik groot ben’. Wat zou de ideale baan voor mij zijn? Ik heb aardig wat moeten zoeken. School interesseerde mij nooit zo erg. Toch maar een opleiding gaan doen in Hotel & Eventmanagement, want het hotelleven vond ik leuk, dus het leek een logische keus, maar diep van binnen droomde ik altijd van een eigen praktijk waar ik in alle rust kon werken en mensen kon helpen. “Maar hoe?”, dacht ik. Geen idee! Na mijn studie ben ik daarom ook in een hotel gaan werken en ik weet nog goed dat ik op mijn eerste werkdag (ik moest mijn contract tekenen) het gevoel had dat het mij zou gaan benauwen. Op de een of andere manier paste dit niet bij me, maar was ik er wel goed in en vond ik het ook een erg leuke job! Dingen plannen, daar ben ik goed in, maar iets in mijn schreeuwde om die rust en het helpen van mensen! Ik zat een keer met een collega in de auto en we hadden het over spiritualiteit. Ik vertelde haar dat ik er over na zat te denken om er misschien toch maar iets mee te gaan doen, maar wat? En zou ik dat eigenlijk wel kunnen? Moet ik dat niet gewoon aan anderen overlaten?

Ik ben super blij dat ik vorig jaar ben begonnen met de opleiding (3-jarige opleiding tot medium, volgens de SNU richtlijnen in Engeland). Het is dus zeker iets wat ik altijd al bij me draag, maar mij er tot mijn 16e ongeveer niet bewust van was.  Nu dat ik er veel over leer, valt er steeds meer op zijn plek! Het voelt als thuiskomen! Zo fijn om er over te blijven leren, te oefenen, oefenen, oefenen om uiteindelijk over een paar jaar het bordje MEDIUM op mijn deur te zien hangen en mensen mag gaan helpen! Twee werelden voor even herenigen, de overledenen en de overlevenden verder helpen in hun (rouw)proces door boodschappen door te geven. Prachtig.

Twee burn-outs later zit ik eindelijk op het pad wat ik behoor te bewandelen en waar mijn ziel super gelukkig van wordt. Ze noemen het ook niet voor niets zielsgelukkig! Dit is wat ik moet en wil gaan doen. Hier ga ik voor! 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *